Er is veel aandacht voor gezondheid, vitaliteit en ‘longevity’. We meten, trainen, optimaliseren en zoeken naar manieren om langer gezond te blijven leven. Daar is op zichzelf natuurlijk niks mis mee. Ik vind het zelf ook enorm interessant wat we allemaal kunnen doen om ons lichaam en onze gezondheid te ondersteunen.
En toch voel ik een belangrijk nuanceverschil. Ook gezondheid kan iets worden wat we moeten bereiken.
De beste versie van onszelf worden. Fitter. Sterker. Slanker. Rustiger. Gezonder. Langer leven. Voortdurend nóg meer uit onszelf halen. Voor je het weet is vitaliteit geen natuurlijke beweging meer, maar het volgende project op die toch al lange to-dolijst. En zetten we onszelf, vanuit een verlangen naar gezondheid, opnieuw onder druk.
Ruimte voor wat er is
Dat is niet de beweging die ik bedoel met Beweegruimte. Voor mij ontstaat vitaliteit juist vanuit ruimte voor wat er is, in plaats van voortdurend bezig zijn met wat ik zou willen dat er is. Want laten we reëel zijn: er is wat er is. Of ik dat op dit moment nou leuk vind of niet.
Wanneer ik daar werkelijk bij kan zijn, ontstaat er ontspanning. Niet omdat ik alles goedkeur. Niet omdat ik passief achteroverleun. Maar omdat ik stop met vechten tegen een werkelijkheid die er op dit moment toch al is.
Op het moment dat ik vind dat het anders moet, ontstaat weerstand.
Dit wil ik niet.
Dit moet weg.
Dit zou ik niet moeten voelen.
Eerst moet dit opgelost zijn en dán…
Daar begint vaak het harde werken.
En grappig genoeg hopen we daarmee uiteindelijk uit te komen bij precies datgene waar we zo naar verlangen:
rust, ontspanning, vertrouwen.
Mens-zijn is veelzijdig
Bij mens-zijn hoort zowel gemak als ongemak. We voelen ons blij en verdrietig. Zeker en onzeker. Energiek en moe. Verbonden en soms alleen. Ons lichaam voelt de ene dag vertrouwd en de andere dag misschien helemaal niet.
Wat als niet alles daarvan onmiddellijk verbeterd hoeft te worden? Wat als ook het ongemak even mee mag doen? Niet als trucje om er vervolgens sneller vanaf te zijn. Maar simpelweg omdat het er nu is.
Hier ontstaat Beweegruimte: ruimte om te voelen wat in mij leeft.
Wat voedt mij?
Waar ligt mijn grens?
Waar word ik blij van?
Wat wil herstellen, rusten of rouwen?
En wat wil vanuit daar weer naar buiten bewegen?
Dat vraagt soms niet om méér doen, maar juist om minder. Minder meten. Minder verbeteren. Minder moeten. En meer luisteren.
Innerlijke stilte kost niks. En toch is juist dát in onze drukke buitenwereld misschien een behoorlijke uitdaging geworden. Even niet reageren op alles wat onze aandacht vraagt. Niet om de buitenwereld buiten te sluiten. Juist niet. Maar om weer in contact te komen.
Met onszelf.
Met ons lichaam.
Met elkaar.
Met de wereld waarin we leven.
Vrij bewegen met plezier
In 2027 bestaat De Beweegruimte tien jaar. Voor mij staat dit lustrumjaar in het teken van de beweging van buiten naar binnen. Niet om daar te blijven. Maar om vanuit dat contact weer naar buiten te bewegen.
Misschien ontstaat een vriendelijke, weerbare vitale samen-leving niet doordat we allemaal nóg betere versies van onszelf proberen te worden. Misschien begint ze veel dichterbij.
Bij mensen die de ruimte voelen om afgestemd op zichzelf te zijn. Het gemak en het ongemak er kunnen laten zijn. En die hun to do lijst ‘doen’ vanuit Beweegruimte 😉
Judith
